Wyświetlenia: 104 Autor: Edytor witryny Czas publikacji: 2019-08-24 Pochodzenie: Strona
Dźwięk powstaje w wyniku wibracji. Kiedy brzęczyk wibruje, powoduje zmiany ciśnienia w powietrzu, a te fale ciśnienia docierają do ludzkiego ucha w postaci dźwięku. W przypadku brzęczyków dwie najważniejsze cechy dźwięku to głośność i wysokość.
Głośność jest głównie związana z poziomem ciśnienia akustycznego mierzonym w decybelach, natomiast wysokość dźwięku jest powiązana z częstotliwością mierzoną w hercach. Zrozumienie tych dwóch parametrów pomaga inżynierom wybrać właściwy brzęczyk piezoelektryczny lub brzęczyk magnetyczny do alarmów, przypomnień, liczników, urządzeń, wyrobów medycznych i paneli sterowania.
Głośność opisuje, jak silny lub słaby dźwięk jest odbierany przez ludzkie ucho. W specyfikacjach brzęczyka głośność jest zwykle reprezentowana przez poziom ciśnienia akustycznego, czyli SPL, a jednostką jest dB.
Kiedy dźwięk przemieszcza się w powietrzu, powoduje zmianę ciśnienia powietrza. Ta zmiana ciśnienia nazywana jest ciśnieniem akustycznym. Minimalny poziom ciśnienia akustycznego odczuwalny przez człowieka jest powszechnie definiowany jako 0 dB SPL w oparciu o ciśnienie odniesienia wynoszące 20 μPa.
Elementy dźwiękowe Manorshi zwykle wytwarzają około 70 do 90 dB, mierzone w odległości 10 cm. Dokładna głośność zależy od typu brzęczyka, napięcia napędu, częstotliwości rezonansowej, konstrukcji obudowy, odległości pomiarowej i obudowy produktu końcowego.
Im dalej odbiornik znajduje się od źródła dźwięku, tym niższy jest zmierzony poziom ciśnienia akustycznego. Dlatego też w arkuszu danych brzęczyka należy zawsze podawać odległość pomiaru, np. 75 dB w odległości 10 cm lub 85 dB w odległości 30 cm.
Porównując dwa brzęczyki, wartości SPL mają znaczenie tylko wtedy, gdy odległość testowa i warunki jazdy są takie same. Brzęczyk mierzony w odległości 10 cm może wydawać się głośniejszy niż brzęczyk mierzony w odległości 1 m, nawet jeśli rzeczywiste właściwości akustyczne są podobne.
Wysokość określa, czy dźwięk jest wysoki, czy niski. W specyfikacjach technicznych wysokość dźwięku określana jest na podstawie częstotliwości mierzonej w hercach. Częstotliwość oznacza liczbę cykli wibracji na sekundę.
Ogólnie rzecz biorąc, zakres częstotliwości słyszalnych przez człowieka wynosi około 20 Hz do 20 kHz. W przypadku brzęczyków powszechnie stosuje się zakres częstotliwości od około 2 kHz do 4 kHz, ponieważ jest on łatwy do usłyszenia dla większości ludzi i odpowiedni do wyraźnych dźwięków ostrzegawczych.
W przypadku starszych użytkowników częstotliwości powyżej około 3 kHz mogą być trudniejsze do usłyszenia. Jeśli produkt jest przeznaczony dla użytkowników starszych, alarmów medycznych lub przypomnień o bezpieczeństwie, należy dokładnie przetestować częstotliwość brzęczyka i wzór dźwięku.
| Pozycja | głośności | Wysokość |
|---|---|---|
| Główne znaczenie | Jak głośny lub cichy jest dźwięk | Jak wysoki lub niski jest dźwięk |
| Wspólna jednostka | dB lub dB SPL | Hz lub kHz |
| Powiązany czynnik fizyczny | Ciśnienie akustyczne | Częstotliwość wibracji |
| Wpływ wyboru brzęczyka | Określa, czy alert będzie wyraźnie słyszalny | Określa charakter i słyszalność tonu |
Brzęczyki są powszechnie podzielone na brzęczyki piezoelektryczne i brzęczyki magnetyczne. Brzęczyki piezoelektryczne są zwykle zasilane napięciem i często działają przy wyższych napięciach i niższym prądzie, na przykład 12 ~ 220 V i mniejszym niż 20 mA, w zależności od konstrukcji. Zapewniają wysoki poziom ciśnienia akustycznego i są szeroko stosowane w alarmach i urządzeniach elektronicznych.
Brzęczyki magnetyczne zwykle działają przy niższych napięciach i wyższych prądach, takich jak 1,5 ~ 12 V i powyżej 20 mA. W brzęczyku magnetycznym prąd przepływa przez cewkę i wytwarza pole magnetyczne. Pole magnetyczne porusza elastycznym dyskiem ferromagnetycznym, a ruch ten wytwarza dźwięk.
W przypadku cichych produktów do użytku wewnętrznego umiarkowany poziom ciśnienia akustycznego może wystarczyć do wygenerowania sygnału zwrotnego przycisków lub dźwięków przypomnień. W przypadku hałaśliwych środowisk, urządzeń zewnętrznych, alarmów bezpieczeństwa i sprzętu przemysłowego zwykle wymagany jest wyższy poziom SPL.
W przypadku wysokości dźwięku wiele zastosowań brzęczyków wykorzystuje częstotliwość od 2 kHz do 4 kHz, ponieważ ten zakres jest łatwy do usłyszenia i dobrze sprawdza się w przypadku kompaktowych komponentów dźwiękowych. Ostateczny wybór powinien jednak zależeć od grupy użytkowników, obudowy produktu, przeznaczenia alarmu i wymaganego poziomu komfortu.
Określając brzęczyk, należy zawsze uwzględnić wymagany SPL, odległość pomiaru, napięcie znamionowe, częstotliwość roboczą, ograniczenie prądu, metodę montażu i środowisko zastosowania. Dzięki temu wybór jest dokładniejszy i zapobiega wprowadzającym w błąd porównaniom.
Głośność brzęczyka jest zwykle mierzona jako poziom ciśnienia akustycznego w dB. Arkusz danych powinien określać odległość testową, napięcie napędu, częstotliwość i warunki pomiaru.
Wysokość sygnału dźwiękowego zależy od częstotliwości. Wyższa częstotliwość brzmi wyżej, podczas gdy niższa częstotliwość brzmi niżej.
Poziom ciśnienia akustycznego zmniejsza się wraz ze wzrostem odległości od brzęczyka. Dlatego wartości SPL należy porównywać tylko wtedy, gdy odległość pomiaru jest taka sama.
Wybierz częstotliwość brzęczyka w oparciu o słyszalność, grupę użytkowników, środowisko aplikacji i wymagania dźwiękowe produktu. W przypadku wielu dźwięków alarmowych powszechnie stosuje się częstotliwość od 2 kHz do 4 kHz.
Brzęczyki piezoelektryczne są zwykle zasilane napięciem i mogą zapewniać wysoki SPL przy niskim prądzie. Brzęczyki magnetyczne są zasilane prądem i często dobrze sprawdzają się w obwodach niskiego napięcia.
